Σ'αγαπώ για αυτά που δε ξέρεις πως είσαι.

Ώρες και ώρες βασάνιζα τον εαυτό μου με τη σκέψη σου. Προσπαθούσα να καταλάβω τι θες επιτέλους. Τι γυρεύεις από τη ζωή μου. Λες και με ένοιαζε. Θαρρείς και ήταν μία ακόμα από εκείνες τις ιστορίες που είχα να λέω, να σκέφτομαι και να αναμοχλεύω, σαν μια τάχα ακόμα εμπειρία, από εκείνες που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια ή και όχι, σαν μια ακόμα αυταπάτη ή ψευδαίσθηση που δημιούργησε τάχα κάποιο βράδυ μία σταγόνα αλκοόλ. Ακόμα και τώρα δε μπορώ αλήθεια να καταλάβω αν πράγματι συνέβη ή αν το φαντάστηκα, αν τάχα το επινόησα με την παιδιάστικη φαντασία μου, αν μοιραστήκαμε το ίδιο όνειρο κάποιο από όλα τα βράδια που κοιτούσαμε το ίδιο φεγγάρι, τον ίδιο ουρανό. Τι σημασία έχει άλλωστε; 

Ξέρεις, δε σου κρύβω πως βαθιά μέσα μου φοβάμαι. Φοβάμαι τα συναισθήματά μου. Αν τάχα σε θέλω, αν τάχα σε νοιάζομαι. Φοβάμαι να στο πω. Φοβάμαι μη και νιώθεις έτσι. Φοβάμαι όλα αυτά τα ανείπωτα, τα οποία έχουμε πει τόσες και τόσες φορές. Εκείνα που δε χρειάστηκε ή που χρειάστηκε να πούμε. Και τη συμβατική ζωή σου. Ειδικά αυτή. Αυτή η ναφθαλίνη με τρελαίνει- μία φορά, παιδί ακόμα, είχα πάθει αλλεργικό σοκ, ξέρεις`ναι, αυτό δε πρέπει να στο χω πει ποτέ πριν. Φοβάμαι και τον εγωισμό. Τον δικό σου, τον δικό μου. Καμία σημασία δεν έχει. Πολύ περισσότερο βέβαια, φοβάμαι την ανασφάλεια σου. Και τη δική μου, αλλά αυτό παραείμαι δειλός για να σου το παραδεχτώ. Θαρρείς πως είναι μία πτυχή του εαυτού μου που ξέρεις καλύτερα από μένα, θαρρείς πως είναι μία πτυχή του εαυτού σου που νομίζω πως έχω αγγίξει. Θα προσπαθήσεις να το αρνηθείς, θα προσπαθήσεις να το πνίξεις σε αερολογίες και κυνισμούς. Οι κυνικοί δεν ερωτεύονται, οι κυνικοί δεν αισθάνονται, δε νιώθουν. Εκείνο το βράδυ, όμως - ναι το βράδυ, λέω, θυμάσαι;- τα είπες όλα. Όχι, όχι εκείνο το βράδυ που φαντάστηκες. Τότε που ξεγύμνωσες την ψυχή σου.

"Άραγε είναι ευτυχισμένοι όλοι αυτοί εκεί έξω; Κάνουν αυτό που θέλουν πραγματικά; Ή υπακούν σε συμβατικές νόρμες απλά για την επιβίωση;"

Ξέρεις, αυτό αγάπησα σε σένα. Αυτό αγαπάω ακόμα, γι' αυτό και δε μπορώ να σε διαγράψω, όσο και να το θέλω. Όχι, δεν είναι μήτε το status quo που αυτάρεσκα λες ότι έχεις, μήτε οι γνωριμίες σου που τίποτε δεν έχουν να μου προσφέρουν. Είναι εκείνα τα είκοσι λεπτά, εκείνες οι δύο ώρες που μοιραστήκαμε σε κάποια σκαλάκια σχολιάζοντας περαστικούς. Εκείνα τα δέκα λεπτά, οι τρεις ώρες που μοιραστήκαμε τα όνειρά μας σε μία άδεια πλατεία συνοδεία μιας μπύρας αγορασμένης από κάποιο περίπτερο. Γιατί τα μεγαλύτερα όνειρα, δε γίνονται σε μικροαστικά χλιδάτα μαγαζιά μικρή μου, γιατί η ασφάλεια τους βρωμάει ναφθαλίνη. Γιατί η συμβατικότητά τους μου καταστρέφει το οξυγόνο. Γιατί πολύ περισσότερο δε γουστάρω να σε βλέπω να τυλίγεσαι με ασημόσκονες, δε γουστάρω να σε ακούω να μιλάς για όλα όσα έχεις κάνει. Σκάσε. Σκάσε επιτέλους και ζήσ' το. Είσαι περισσότερα από όλα όσα λες. Και όλοι αυτοί που νομίζεις θα σου προσφέρουν κάτι, στην πρώτη στραβή είναι εκείνοι που θα σε πουλήσουν πρώτοι. Τούτο περισσότερο από όλα μη το ξεχάσεις ποτέ.
Όχι πως θαρρείς εγώ θα είμαι εκεί. Άσε με μένα. Είμαι περίεργο τρένο. Δε ξέρω που θα ξυπνήσω, τι θα ζητάω αύριο, τι ζητάω σήμερα, τι θέλω γενικότερα. Μήτε και έχει σημασία - ποτέ μη μετράς τη ζωή σου με γνώμονα τι θέλουν οι άλλοι. Να πίνεις πάντοτε το κρασί σου στο ποτήρι που θες εσύ. Και να θυμάσαι πως εκείνο που έχει πιότερο σημασία είναι να μη σκοτώσεις το παιδί μέσα σου. Εκείνο το παιδί που με άφησες να δω ένα κάποιο βράδυ, το παιδί που με κοίταξε με εκείνα τα αθώα μεγάλα του μάτια και μου είπε αλήθειες, εκείνο το βράδυ που ένιωσα να σε μαθαίνω για λίγο, πως τάχα ήθελα να σε προστατεύσω. Από τους άλλους, από τους δαίμονές σου, από σένα την ίδια.
Δε ξέρω γιατί ένιωσα την ανάγκη να στα πω όλα αυτά. Θαρρείς και περιμένω κάποια λύτρωση, κάποια κάθαρση να έρθει μέσα από τούτη μου την εξομολόγηση. Κάτι τελοσπάντων που θα μπορούσε να πληρώσει εκείνο το κενό ανικανοποίητου που άφησε η τελευταία μας αυτή συνάντηση.