Άλλο αναρχία και άλλο στημένοι αναρχικοί.

Γυρίζοντας σπίτι από το σύνταγμα και την ειρηνική διαμαρτυρία, η οποία μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, διάφορες σκέψεις κατέλαβαν το μυαλό μου. Δεν ήταν μόνο το όλο σκηνικό που με έβαλε σε σκέψεις αλλά και τα λόγια μιας γυναίκας περίπου σαράντα χρονών η οποία έτρεξε να μου δώσει σπρέι για να προστατευτώ από τα δακρυγόνα: "Αναρχικοί" μου είπε. Ναι, οι αναρχικοί καλώς η κακώς δεν γουστάρουν την εξουσία. Δεν τους αρέσει η έννοια του κράτους. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει ότι είναι υπέρ της βίας, πόσο μάλλον όταν αυτή στρέφεται ενάντια σε άλλους πολίτες, σύμφωνα με τα όσα ξέρω. Όμως αυτοί αποκαλέστηκαν αναρχικοί και δημιουργούσαν πρόβλημα. Ζώντας τα γεγονότα από το πεδίο της μάχης τους είδα να έρχονται κατά πάνω μας απειλητικά.

Κάπως έτσι μπερδεύτηκα. Προσπαθώντας να ξεμπερδευτώ άνοιξα την Βικιπαίδεια για να μάθω. Τι είναι άραγε αναρχία;  Είναι εν τέλη αυτοί αναρχικοί; Και αν ναι ποιος τους χαρακτήρισε έτσι; Γιατί τους χαρακτηρίζουμε έτσι; Για να δίνουμε έναν χαρακτηρισμό σε κάποιον πρέπει πάνω από όλα να ξέρουμε τι σημαίνει. Ξέρουμε λοιπόν τι είναι η αναρχία; Ή απλά επαναπαυόμαστε στο ότι το πλήθος λέει ότι κάποιοι είναι αναρχικοί, άρα είναι;

Στην Βικιπαίδεια, λοιπόν, μεταξύ άλλων που αναφέρονταν έγραφε "Η απαραίτητη σύνδεση με τη βία και το χάος ωστόσο είναι προπαγανδιστική, καθώς ορισμένοι θεωρητικοί αναρχικοί θεωρούν τη βία όχι μόνο ακατάλληλο μέσο επιβολής, αλλά επίσης την εξισώσουν με την αστική ηθική, εγκρίνοντας την μόνο ως μέσο αυτοάμυνας".  Αυτή η πρόταση αποτέλεσε την απάντηση σε όλα εκείνα που έψαχνα να μάθω. Οι άνθρωποι που βρίσκονταν στο Σύνταγμα παρακωλύοντας την ειρηνική διαμαρτυρία δεν ήταν αναρχικοί. Ήταν απλά εξοργισμένοι πολίτες οι οποίοι καπηλεύθηκαν μια ιδέα για να μπορέσουν να εκτονώσουν τις ζωώδεις τάσεις τους ή ακόμα και για να σπιλώσουν το νόημα της διαμαρτυρίας. Το μυαλό μου έπλασε και άλλα σενάρια. Όπως το ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι φερέφωνα κάποιων άλλων με σκοπό να δημιουργηθεί ένα χάος και να φιμωθεί η φωνή του λαού που είχε πάει να διαδηλώσει ειρηνικά , όπως είχε γίνει και παλαιότερα με τα επεισόδια που είχαν γίνει στις διαμαρτυρίες  με αφόρμηση τον θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου αλλά και το θάνατο των υπαλλήλων της Marfin στην τότε διαμαρτυρία.

Ωστόσο, το θέμα μου είναι άλλο και όχι το τι ήταν αυτοί που δημιούργησαν τα επεισόδια. Αυτοί ήταν απλά η αφορμή για να καταλάβω πως οι άνθρωποι, οι απλοϊκοί άνθρωποι κρίνουμε χωρίς να ξέρουμε και μάλιστα πολλές φορές επειδή ακούμε κάποιον άλλο να λέει κάτι το επαναλαμβάνουμε χωρίς να έχουμε ιδέα αν είναι αληθές ή όχι, αν έχει κάποια επαφή με την πραγματικότητα.

Και κάπως έτσι η αναρχία έχει πάρει λάθος ορισμό. Κάπως έτσι οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι αναρχία και βία είναι κάτι διαφορετικό. Ίσως σαν ιδεολογία η αναρχία να μην μπορεί να εφαρμοστεί αν δεν μπορέσει ο καθένας να είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του, καθότι πάντα θα υπάρχει η ανάγκη μιας ανώτερης δύναμης να καθοδηγεί την ομήγυρη. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει ότι στις βασικές αρχές της υπάρχει κάπου η βία. Ακόμα και αν με το πέρασμα των χρόνων πολλοί προσπαθούν να μεταλαμπαδεύσουν το συγκεκριμένο μήνυμα, η αναρχία δεν είναι βία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα όλων αυτών είναι ότι το σύνταγμα έχει γεμίσει από φιλειρηνικούς αντιεξουσιαστές, από την πρώτη μέρα διαμαρτυρίας, οι οποίοι όμως δεν είχαν δημιουργήσει κανένα επεισόδιο εδώ και μέρες. Γνώρισα τέτοια άτομα, τραγούδησα μαζί τους, συζήτησα. Ωστόσο, κανένας δεν φάνηκε διατεθειμένος να θέλει να διαλύσει όλο αυτό το ειρηνικό κλίμα που επικρατούσε.

Πώς λοιπόν χαρακτηρίζουμε αναρχικούς όλους αυτούς που δημιουργούν τα επεισόδια χωρίς να ξέρουμε τι πραγματικά πρεσβεύουν; Και κυρίως… γιατί δεν σκεφτόμαστε πως ίσως όλο αυτό είναι υποκινούμενο με μόνο στόχο να διαλυθεί η διαμαρτυρία των αγανακτισμένων, κάτι το οποίο  εξυπηρετεί συμφέροντα της παρούσας εξουσίας;