Ορμώμενη από ένα ανώνυμα δημοσιευμένο άρθρο σε πολλά ειδησεογραφικά blogs και από τα σχετικά σχόλια χρηστών του facebook που ακολούθησαν, άρχισα να μπαίνω σε σκέψεις. Ποτέ μου δεν είχα σε ιδιαίτερη υπόληψη όλους εκείνους που αφήνουν υβριστικά σχόλια σε άρθρα, διαφόρου κειμένου και δη πολιτικού, όμως το συγκεκριμένο περιστατικό ήταν ένα πολύ λεπτό ζήτημα το οποίο με έκανε να οργιστώ ακόμα περισσότερο με την κοινωνική αμορφωσιά και αναλγησία.
Στο εν λόγω κείμενο, λοιπόν, αναφερόταν πως ένας τάδε πολιτικός μέσα από την προσωπική του σελίδα παρακίνησε την εθελοντική δράση των άνεργων. Τώρα εύλογα θα μου πεις "με τον πόνο μου παίζεις ρε φιλαράκι που με κυνηγάνε οι τράπεζες; που τα δάνεια τρέχουν; που το παιδί μου θέλει φροντιστήρια μπας και καταφέρει να περάσει σε ένα πανεπιστήμιο της κακιάς ώρας;" και άλλα πολλά μπορούν να ειπωθούν. Κοίτα δε σου ρίχνω άδικο να σκεφτείς έτσι. Αλλά πάλι, τι έκανες για να το αλλάξεις αυτό; Τι έκανες τόσα χρόνια για να περιμένεις καλύτερα αποτελέσματα; Μια από τις σοφές παροιμίες του λαού μας είναι εκείνη που λέει πως "όποιος σπέρνει, θερίζει". Τι έσπειρες εσύ, λοιπόν, σαν μεμονωμένο άτομο τόσα χρόνια; Μήπως τάχα ο εκάστοτε πολιτικός είναι υπεύθυνος για τη δική σου σοδειά; Μήπως με τη σειρά σου δεν έχεις και εσύ ευθύνες απέναντι στα πεπραγμένα; Σου είναι απίστευτα εύκολο το να δείξεις αντί να σκεφτείς, ε καραγκιοζάκο;
Όχι, όχι εδώ κάνεις λάθος. Δεν αθωώνω κανέναν. Απλά να... είναι που όλοι μας έχουμε ένα μερίδιο ευθύνης. Φαντάσου την κοινωνία σαν ένα σώμα όπου αν δε δουλεύει το ένα του μέλος υπολειτουργεί. Πώς, λοιπόν, περιμένεις να δουλέψει μία κοινωνία στην οποία τα περισσότερα της μέλη είναι άεργα; Και πέρα από το τι κάνουν τα άλλα της μέλη... εσύ τι κάνεις ως άνθρωπος; Γιατί σου αξίζει μια καλύτερη διαβίωση; Θέλω απαντήσεις. Θέλω επιχειρήματα.
Έπειτα, θέλω να εστιάσω και σε κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση στα σχόλια που διάβασα. Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν τον εθελοντισμό ως κάτι κακό, ως μια ανίατη ασθένεια, ως κάτι το βλαβερό τέλος πάντων. Δηλαδή, όχι απλά δεν έχουμε καμία απολύτως γνώση απέναντι στην πραγματικότητα, αλλά πιθηκίζουμε κιόλας. Και δεν ξέρουμε τι είναι ο εθελοντισμός και δεν μας αφορά. Αλήθεια, πόσο βλαβερό σου ακούγεται αγαπημένε αναγνώστη το να μαζεύεις ελιές και να χρησιμοποιείς το λάδι; Πόσο επικίνδυνο το να μαζεύεις τα σκουπιδάκια έξω από το σπίτι σου ή στη γειτονιά σου; Πόσο βλαβερό θα ήταν αν καθιερωνόταν μία φορά την εβδομάδα να το κάνει κι ένας άλλος κάτοικος της γειτονίας;
Έπειτα, τη δική του ζωή θα φτιάξει με αυτά που λέει ο εκάστοτε κύριος; Για κάτσε σκέψου λίγο πριν κρίνεις το οτιδήποτε, πριν σου περάσει η τέταρτη εξουσία μηνύματα άκριτα, πριν συνεχίσεις τον πιθηκισμό σου. Άνοιξε λίγο τα στραβά σου και σκέψου τι διαβάζεις.
Και πέρα από αυτό μάθε πως αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος πρέπει πρώτα να έχεις μέσα σου λίγη ανθρωπιά, να μάθεις να δίνεις το χέρι σε εκείνους που το έχουν ανάγκη, να μάθεις να σκέφτεσαι, να βρίσκεις εναλλακτικές. Μη κοιτάς πόση συμπόνια δείχνουν οι άλλοι σε σένα, αλλά πόση δείχνεις εσύ στους άλλους. Γιατί το μεγαλείο του ανθρώπου φαίνεται όταν μπορεί να βοηθάει, να δίνει το χέρι και να σηκώνει εκείνους που πέφτουν.
«…Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…»
Μπέρτολ Μπρεχτ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου