Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"A place for my head"

We buy things we don't need to impress people we don't even like. That's what life is. No, that's what we turn life into. A piece of bullshit. And we return every single day in our empty departments with minds full of spirits and love. All the love that we will never confess. All that love we have and nobody cares. Just talking, just talking about useless stuff and nothing really important to be mentioned. No one really into us, no one really interested in learning us. Oh! Come on. We don't let others know us better because we are afraid... Afraid of love? Maybe. Afraid of truth, definetely. We prefer loneliness. We suffocate our most intense feelings into alcohol, or into another bad novel. Writing about things that we never felt or never showed. And our lives continue this way. 
That's why the most lonelly people turned into the best writers. That's why the best novels are full of feelings. As I had heard in one movie-mi scusi, ma non posso ricordare qui filmo è- these who can, do, these who cannot do, teach or write. That's why the most hurted people turn into writers. In our empty space of fantasy we create castles, we create our fictional life, our fictional love. And nothing can be compared to this. Nothing is really good as it is. And the next morning we come back to the real world lonely again and depressed of another person that tried to fix things out for us.
No one can do this for you. No one can fix you, buddy. That's why they should stop trying. They are strangers. They won't understand even if they appear willing. It is a fictional world but less ideal than the world you have dreamed about. It is the social media world. Looking for attention, likes and all the other stuff. That is love, my buddy, nowadays. And even if there is someone real, we don't believe him. We are so disgusted of the fake world, of how fake ourselves could be or can be, that we cannot listen. It is something like the Plato story about the "allegory of the cave". We have been blinded by all these glitters with the belief that they are gold, we buy stairways to heaven and what we really have is a place closer to hell.
We encage our hearts and our minds, our souls and bodies. We purify our lives. No one can touch us. We belong to nobody and nobody belongs to us. We hate everyone, because we firtsly hate ourself that is so damn weak to say goodbyes, to face the truth, to hurt others. We prefer to get hurted in order not to hurt people we care about. And the only one who loses in the end is ourself. One piece each time, till the time we lose it all. Even if we know where we belong. Somewhere we belong...


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σιωπές.

Ένιωθε τόσο μόνος εκείνο το μουντό φθινοπωρινό πρωινό. Ξαπλωμένος για ώρες κοίταζε έξω από το παράθυρο και σκεφτόταν. Ανούσιες σκέψεις που αφαιρούσαν κάθε νόημα από το να σηκωθεί από το κρεβάτι. Σκέψεις που του μαύριζαν τη μέρα. Ίσως για να ταιριάζει κάπως με τα χρώματα του ουρανού. Είχε πια μεσημεριάσει για τα καλά, μα ο ουρανός παρέμενε γκρίζος. Το στομάχι του πεινούσε κάπως, μα η αυτότροφη μιζέρια αυτού του πρωινού, δε τον άφηνε να το σκεφτεί. Είχε ήδη χορτάσει υποσχέσεις. Είχε ήδη χορτάσει από λόγια.  Όλες τους πάντα κάτι υπόσχονταν. Μια ιδανική σχέση, μια ονειρική αγάπη, ένα ανεξέλεγκτο πάθος. Όλες τους τον έκαναν να νιώθει μοναδικός-για λίγο. Κι ύστερα όλες τους έμεναν μετεξεταστέες στις πράξεις.  Τι τα θες; Όλοι του το έλεγαν. Μην ακούς τις γυναίκες, απλά κοίταζε τες, αν θες να τις καταλάβεις. Κι ο Όσκαρ του το χε εμπιστευτεί πιο παλιά αυτό το μυστικό. Λες και ήταν μυστικό ζωής, του το χε ψιθυρίσει στ' αυτί συντροφιά με κάποιο πολύτιμο ουίσκι, το οποίο...

How to train your crush.

Είμαστε υπεύθυνοι για αυτά που λέμε,                    όχι γι αυτά που καταλαβαίνουν οι άλλοι. Οι άνθρωποι παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως λυπημένους ή προδομένους από την ανάγκη τους να εκδικηθούν εκείνους που τους απορρίπτουν. Η  λύπη είναι το πιο εγωιστικό συναίσθημα. Είναι μια αυτοάμυνα που αναπτύσσει ο οργανισμός από τότε που είναι παιδί και αρνείται να αποβάλει ως τα βαθιά του γεράματα, εκτός αν ο άνθρωπος είναι σε θέση να ανακαλύψει δεξιότητες, όπως η ωριμότητα και η αξιοπρέπεια. Ωστόσο, δε θα έπρεπε να νιώθουμε καν τύψεις για εκείνους που πληγώνονται. Είμαστε υπεύθυνοι μόνο για τους εαυτούς μας. Επομένως, το να προσπαθήσουμε να αποστερήσουμε  την ευτυχία από εμάς δεν καθιστά περισσότερο χαρούμενους εκείνους που φαινομενικά πληγώνονται από τη συμπεριφορά μας. Και αν τους καθιστά, τότε αυτοί είναι εγωιστικά αποβράσματα και όχι εμείς που απλά κάνουμε κάποιες επιλογές που τυγχάνει να μην είναι αυτοί. Αν μη τ...

Σ'αγαπώ για αυτά που δε ξέρεις πως είσαι.

Ώρες και ώρες βασάνιζα τον εαυτό μου με τη σκέψη σου. Προσπαθούσα να καταλάβω τι θες επιτέλους. Τι γυρεύεις από τη ζωή μου. Λες και με ένοιαζε. Θαρρείς και ήταν μία ακόμα από εκείνες τις ιστορίες που είχα να λέω, να σκέφτομαι και να αναμοχλεύω, σαν μια τάχα ακόμα εμπειρία, από εκείνες που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια ή και όχι, σαν μια ακόμα αυταπάτη ή ψευδαίσθηση που δημιούργησε τάχα κάποιο βράδυ μία σταγόνα αλκοόλ. Ακόμα και τώρα δε μπορώ αλήθεια να καταλάβω αν πράγματι συνέβη ή αν το φαντάστηκα, αν τάχα το επινόησα με την παιδιάστικη φαντασία μου, αν μοιραστήκαμε το ίδιο όνειρο κάποιο από όλα τα βράδια που κοιτούσαμε το ίδιο φεγγάρι, τον ίδιο ουρανό. Τι σημασία έχει άλλωστε;  Ξέρεις, δε σου κρύβω πως βαθιά μέσα μου φοβάμαι. Φοβάμαι τα συναισθήματά μου. Αν τάχα σε θέλω, αν τάχα σε νοιάζομαι. Φοβάμαι να στο πω. Φοβάμαι μη και νιώθεις έτσι. Φοβάμαι όλα αυτά τα ανείπωτα, τα οποία έχουμε πει τόσες και τόσες φορές. Εκείνα που δε χρειάστηκε ή που χρειάστηκε να πούμε. Και τη συμβατική ...