UNplugged

Πολλές οι γνώμες και οι απόψεις που ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες. Φωνές υψώθηκαν, διαξιφισμοί, κόντρες, εντάσεις και άλλα παρεμφερή συνέβησαν στο μικρό μας κράτος. Από την πιο μικρή παρέα φοιτητών μέχρι τα πάνελ των πιο μεγάλων εκπομπών. Αφορμή όλων δεν ήταν κάτι περισσότερο από ένα χαστούκι που κάποιο δημόσιο πρόσωπο-που τυγχάνει να είναι φορέας κάποιας πολιτικής ιδεολογίας- έδωσε σε κάποιο άλλο πολιτικό πρόσωπο. Δεν θεωρώ σκόπιμο να κρίνω τα άτομα, αυτά καθεαυτά καθότι κάτι τέτοιο αντιβαίνει με τις πεποιθήσεις μου. Δεν πιστεύω άλλωστε, πως -κάτω από τις συνθήκες που επικρατούν και με βάση το βιοτικό μας επίπεδο- έχει σημασία τι ιδεολογικός μανδύας περιβάλλει το κάθε άτομο, όσο ποιες πράξεις κάνει και πως αυτές αντιμετωπίζονται από την κοινή γνώμη. Κακά τα ψέματα, το βιοτικό μας επίπεδο δεν μας επιτρέπει να κρίνουμε λογικά, αλλά με βάση το θυμοειδές στοιχείο του χαρακτήρα μας και τα ζωώδη ένστικτα μας για επιβίωση. Η κοινή γνώμη, λοιπόν. Άνθρωποι απλοί και μη, άνθρωποι του πνε...

Ξέρεις φιλαράκο, φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ για σένα-και για μένα αλλά αυτό ντρέπομαι να στο εκμυστηρευτώ ακόμα. Να ξέρεις...είναι που είσαι τόσο...κοντά σε όλα όσα οι άλλοι πασχίζουν να φτάσουν. Είναι που έχεις ένα ζεστό κρεβάτι να σε περιμένει...μια καρδιά να χτυπάει για σένα. Ποτέ μου δεν ένιωσα έτσι, φιλαράκο. Ποτέ μου δε το κατάλαβα αυτό. Ακόμα και αν το είχα. Ίσως, μπορεί, κάποια στιγμή. Γι' αυτό και ξέρω. Ξέρω πως είναι να ζεις με την απουσία αυτού φιλαράκο. Νομίζεις ότι είναι ένα άπιαστο όνειρο. Και μόλις το πιάνεις-νόμιζεις ότι το πιασες-τότε χαίρεσαι ο τρελός που κάτι κατάφερες. Είναι εκεί για σένα, όχι μόνο εκείνη. Είναι εκεί όλοι τους, για σένα, για σένα και μόνο. Είναι η ζωή σου, οι φίλοι σου, η παρέα σου, τα άτομα που σε στηρίζουν και σου δίνουν δύναμη. Και εσύ αρχίζεις να τονώνεις τον ξεπεσμένο σου ανδρισμό, τον ξεπεσμένο εγωισμό σου και σιγά, σιγά τους θεωρείς δεδομένους. Τους παραμελείς και τότε χάνονται φεύγουν από δίπλα σου. Εσύ, όμως, είσαι...

Ζώντας τα γεγονότα της 12ης Φεβρουαρίου 2012 από κοντά τα συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν ήταν ανάμεικτα και εντελώς συγκεχυμένα. Από τη μία με κυρίευσε συγκίνηση βλέποντας το πλήθος του κόσμου να έχει συσπειρωθεί, όλοι μαζί, ενωμένοι ενάντια σε μία διάταξη νόμου και σε μερικούς ατάλαντους πολιτικούς-τους οποίους το ίδιο πλήθος είχε άλλοτε ζητωκραυγάσει, από την άλλη απογοήτευση για την κατάληξη των πραγμάτων. Κείνο όμως που υπερνίκησε όλα τα άλλα ήταν οι αμφιβολίες και οι απορίες που μου δημιουργήθηκαν. Σίγουρα, οι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν το πιο απλό, που δεν είναι άλλο από τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ζωής, από την υποδούλωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, κάτι το οποίο θα γνωρίσουμε εναργέστερα βιώνοντας τις διατάξεις του νέου μνημονίου. Ωστόσο, πόσοι από όλους αυτούς έχουν συνειδητοποιήσει πως το πρόβλημα αυτό δεν έγκειται αποκλειστικά και μόνο στην οικονομική δυσπραγία του εκάστοτε πορτοφολιού; Πόσοι από όλους αυτούς ξέρουν πραγματικά ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποί...

    Στάση Συγγρού-Φιξ -Καφετέρια, Σάββατο 28/1/2012 ώρα 10.00πμ Ένας άντρας μέσης ηλικίας με όψη κακογερασμένη από τη φθοροποιό επίδραση της έκθεσής του στις κακουχίες, μας πλησιάζει. Η παρακμιακή εικόνα του, μοιάζει γοητευτικά αλλιώτικη στα μάτια μου. Το βλέμμα μου στέκεται στο ένα του πόδι το μελανιασμένο από το κρύο που βρίσκεται γυμνό μέσα στο ψύχος του παγερού πρωινού. "Καλημέρα", λέει με βλέμμα σχεδόν αδιάφορο. "Έπεσε η κίνηση σήμερα", συνεχίζει απτόητος τον μονόλογο προσπαθώντας να πιάσει συζήτηση. Εμείς τον κοιτάζουμε ρίχνοντάς του ερευνητικές ματιές και σκεπτόμενοι πως θα έπρεπε να αντιδράσουμε. "Έχει λίγο κόσμο μέσα.", του λέω καθώς δείχνω την καφετέρια που βρισκόταν μπροστά μου. "Όχι, όχι, δεν εννοώ αυτό. Απλά οι γνωστοί μου δεν είναι εδώ σήμερα.", συνεχίζει εμφανώς θλιμμένος που δεν είχε κάποιον να μιλήσει. Στη συνέχεια κάθεται σκυφτός και μας κάνει τράκα ένα τσιγάρο, όσο το βλέμμα του στέκει μετέωρο σε κάποια γωνία, κάπου στο ...

Διαβάζοντας πολλά σχόλια με το ίδιο θεματικό μοτίβο συμπέρανα κάποια πράγματα, τα οποία με έβαλαν σε σκέψεις. Οι άνθρωποι γνωρίζοντας πως η ελευθερία είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να κατακτηθεί, μαζί της και η αλήθεια και άλλα τόσα σημαντικά ιδανικά-παρά μόνο να προσεγγισθούν ως ένα βαθμό, επαναπαυόμαστε πολύ εύκολα στις τέλειες ατέλειες που μας σερβίρουν. Δε θα αρνηθώ ότι και εγώ σαν άτομο έχω πέσει πολλές φορές σε αυτή τη «λούμπα». Ωστόσο, είναι φορές που πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται το γιατί. Οι άνθρωποι καλώς ή κακώς είμαστε μονόπλευρα και τελειομανή όντα.  Όπως είχε πει κ ο Ουμπέρτο Έκο, άλλωστε, η τελειότητα είναι ένα από τα τρία συστατικά γνωρίσματα της ομορφιάς που επιδιώκει ο άνθρωπος. Ωστόσο, πολλές φορές, η κατάκτηση της είναι πράγματι μια δύσκολη υπόθεση και αρκετά συχνά ακατόρθωτη. Ωστόσο, πρέπει άραγε να μας απογοητεύει αυτό και να μας οδηγεί στην αποδοχή τέλειων αλλά «μη ιδανικών» ή να μας πεισμώνει περισσότερο; Δεν είναι άραγε η μαγεία του ακατόρθωτου που πρ...

Βγαίνοντας για κάτι δουλειές και έναν καφέ στο κέντρο της Αθήνας τα συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν ήταν ανάμεικτα. Καθισμένη σε κάποια από τις καπιταλιστικές καφετέριες της πλατείας συντάγματος ο απολογισμός της βόλτας και του άσκοπου περπατήματος με οδήγησε στις σκέψεις που θα ήθελα να παραθέσω σε αυτό το κείμενο. 1)Πρώτα από όλα η συγκεκριμένη καφετέρια επελέγη απλά και μόνο λόγω τοποθεσίας. Δε θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ στην ταμπέλα του καταστήματος, αλλά θα ήθελα να μοιραστώ μερικές μου σκέψεις σχετικά με τα όσα παρατήρησα. Πάνω στο τραπέζι που ακούμπησα τον καφέ μου υπήρχε ένα έντυπο με την ιστορία του καταστήματος και του καφέ τους(λες και πίνω την ιστορία του καφέ), το οποίο τράβηξε αμέσως την προσοχή μου. Μέσα σε αυτό το έντυπο λοιπόν αναφερόταν μεταξύ άλλων "η εταιρεία μας δημιούργησε φιλανθρωπικό τμήμα σε περιοχές όπου τα παιδιά δεν έχουν δυνατότητα πρόσβασης στη μόρφωση, έτσι ώστε να εξειδικευθούν στην παραγωγή των προϊόντων μας". ?!?!?! ΜΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΤΗ...

Πόσα λαμπιόνια χρειάζεται η ανθρώπινη ψυχή για να καλύψουν τη γύμνια της; Πόσες στολισμένες βιτρίνες και δρόμους χρειαζόμαστε για να ξεχνάμε, για να πουδράρουμε τους φόβους μας, την ασχήμια της ψυχής μας; Περπατώντας άσκοπα στο κέντρο της Αθήνας, ένιωσα χαρούμενη για λίγο. Παντού υπήρχαν στολισμοί και ένα εύθυμο κλίμα εορταστικό. Οι εικόνες έκαναν το μυαλό μου να ξεχαστεί, να ξεχάσει. Πολύχρωμα καρουζέλ να καλύπτουν το Ζάππειο, βιτρίνες με χριστουγεννιάτικα δέντρα και λαμπιόνια, ασημόσκονη και μικρά αστεράκια να λάμπουν στο γκαζόν που καλύπτει την πλατεία συντάγματος. Όλα τους έμοιαζαν να είναι τόσο όμορφα μέσα στην ψευτιά τους. Όλα τους έμοιαζαν υπέροχα, υπέροχα αλλά άδεια. Κεκαλυμμένες αλήθειες μέσα σε χρυσαφί περιτύλιγμα, χαμένες μέσα στην κενότητα του. Πλάι σε μία βιτρίνα κάποιου φωταγωγημένου εμπορικού βρισκόταν ένας ηλικιωμένος που προσπαθούσε να κοιμίσει το κουρασμένο του κουφάρι ανάμεσα σε τσάντες με σκουπίδια και κούτες που είχε πετάξει ένας κατά...